ప్రజలు పన్ను చెల్లించకపోతే భారతదేశం పరిస్థితి ఏంటీ ? అది దేశానికి నష్టమా..లాభమా..?

భారతదేశంలో మనం ఎన్నో రకాల వస్తువులపై వివిధ రూపాల్లో పన్నులు చెల్లిస్తుంటాము. వీటిలో GST, TDS, ఆదాయపు పన్ను, సుంకాలు, ఇతర పరోక్ష పన్నులు ఉంటాయి. ఆదాయపు పన్ను, GST, TDS, ఇతర పరోక్ష పన్నులు కలిసి మన ఆదాయంలో సాధారణంగా 35 నుండి 40 శాతం వరకు తీసుకుంటాయి. ఇది పౌరులకు చాలా భారంగా అనిపించవచ్చు.

అయితే అవి ఇతర అభివృద్ధి చెందిన దేశాల్లో పౌరులు చెల్లించే పన్నుల పరిమాణానికి సారూప్యంగా చెప్పుకోవచ్చు. అయితే ఇప్పుడు ఒక ప్రాథమిక ప్రశ్న అందరిలోనూ కలుగుతోంది. అదేంటంటే మనం చెల్లిస్తున్న పన్నులకు బదులుగా ప్రభుత్వంనుంచి మనకు వాస్తవంలో ఏమి వస్తున్నదీ? ఇక్కడ దీనికి సంబంధించి కొన్ని కీలక అంశాలు ఉన్నాయి.

మొదటి అంశం ఏంటంటే.. మొత్తం ప్రజలలో చాలా తక్కువ మంది మాత్రమే ఆదాయపు పన్ను ఫైల్‌ చేస్తున్నారు. అంటే దేశంలో ఆరు శాతం కంటే తక్కువగానే ఫైల్ చేస్తున్నారు. వాటిలోనుండి సుమారు రెండు శాతం సంభావ్యంగా భారీగా పన్ను చెల్లించే వారు. ఫలితంగా, మధ్యతరగతి వేతనాదారులు (salaried middle class) దేశపు ప్రభుత్వ యంత్రాంగానికి కీలకమైన ఆదాయాన్ని అందిస్తున్నారు. పేదవారు ప్రత్యక్షంగా పన్నులు చెల్లించకపోయినా.. వారికి ప్రభుత్వం కొన్నింటిని అందజేస్తోంది. అందులో ఉచిత ఆహారధాన్యాలు, సబ్సిడీ ఇంధనం, ఆరోగ్య సేవలు, విద్య తదితర అంశాలు ఉన్నాయి.

ఇక రెండవ అంశం ఏంటంటే.. పన్నుల వడపోతలో చోటు చేసే అసమానతలు. ధనికులు, పెద్ద కంపెనీలు ఆవశ్యకమైన పన్ను వడపోతలు, మినహాయింపులు, చట్టపరమైన మార్గాలను ఉపయోగించి పన్ను భారాన్ని తగ్గించుకొంటారు. ఇది పన్ను వ్యవస్థలో అసమతుల్యాన్ని పెంచుతుంది.

కేంద్రం వసూలు చేసే ప్రతి రూ. 100లో డబ్బు ఇలా ఖర్చవుతుంది:

రూ. 42: రాష్ట్రాలకు తిరిగి పంపుతుంది (మహారాష్ట్ర, తెలంగాణ, కర్ణాటక లాంటి రాష్ట్ర ప్రభుత్వాలకు వారి ఖర్చుల కోసం).

రూ. 20 : పాత రుణాల వడ్డీకి వెళ్తుంది.

రూ. 9 : సబ్సిడీలకు (ఉదాహరణ: ఉచిత ధాన్యం, గ్యాస్ సబ్సిడీ).

రూ. 6 : పెన్షన్లకు (రిటైర్డ్ ఉద్యోగులు).

రూ. 5 : రక్షణ ఖర్చులకు (సైన్యం, సరిహద్దు భద్రత).

రూ.4 : కేంద్ర పథకాలకే (ఉదా: స్వచ్ఛ భారత్, ఆయుష్మాన్ భారత్).

మహారాష్ట్ర, కర్ణాటక, తమిళనాడు వంటి అభివృద్ధి చెందిన రాష్ట్రాలు వారు చెల్లించే పన్నుల కంటే తక్కువ మళ్ళీ పొందుతాయి. బీహార్, ఉత్తరప్రదేశ్ వంటి రాష్ట్రాలు ఎక్కువగా పొందుతాయి. అంటే మీరు హైదరాబాద్‌లో పన్ను చెల్లించినా, ఆ డబ్బు అంతా హైదరాబాద్‌కే కాకుండా దేశంలోని మిగిలిన రాష్ట్రాల అవసరాలకు కూడా ఖర్చవుతుంది. ఉదాహరణకి చెప్పాలంటే.. మీరు బెంగళూరులో ఆదాయపు పన్ను చెల్లిస్తే, దాంట్లో కొంత భాగం బీహార్‌లో పాఠశాలలు నిర్మించడానికి లేదా ఉత్తరప్రదేశ్‌లో ఆసుపత్రులు కట్టడానికి ఉపయోగపడొచ్చు. దీనిని సమగ్ర అభివృద్ధి కోసం పునర్విభజన (redistribution) అని అంటారు.

ఇతర దేశాల పన్ను మోడల్ ఎలా ఉంటుందంటే..

అమెరికన్ మోడల్: కేంద్ర స్థాయిలో పన్నులు ఉండకపోవచ్చు. ప్రతీ రాష్ట్రం/నగరం తమ స్వంత పన్నులను విధిస్తుంది. ఫలితంగా ప్రజలు తక్కువ పన్నుల ఉన్న చోటలకు వలస వెళ్తారు. కొన్ని మెగా నగరాలు మాత్రమే అభివృద్ధి పొందుతాయి.. ఇతర ప్రాంతాలు వెనకపడిపోతాయి.

దుబాయ్ మోడల్ : వ్యక్తులు లేదా కంపెనీలు ఆదాయంపై, వినియోగంపై, వ్యాపార లావాదేవీలపై పన్ను చెల్లించవలసిన అవసరం లేదు. ప్రభుత్వం భూమి-వనరుల యజమాని - అన్ని భూములు, ఇమారతలు, ఇతర వనరులపై పూర్తి హక్కు ప్రభుత్వమే కలిగి ఉంటుంది. మీరు ఆ స్థలాలను కొనలేరు, కేవలం లీజు/అద్దెకు మాత్రమే తీసుకోవచ్చు (ఉదా: 99 సంవత్సరాల కాలం). డ్రైవింగ్ లైసెన్స్, వ్యాపార అనుమతులు, విదేశీ వలస రుసుములు వంటి సేవలకు ప్రభుత్వానికి ఫీజు చెల్లించాలి. ఉదాహరణ డ్రైవింగ్ లైసెన్స్ రూ. 50,000, వ్యాపార అనుమతి రూ. 10,00,000, దేశంలోకి ప్రవేశం రుసుము రూ. 5,000

సోమాలియా మోడల్: పన్నులు లేవు అంటే చరిత్ర చెప్పినట్టు ప్రభుత్వ శక్తి పతనం. భద్రత, ఆరోగ్యం, విద్య, సర్వీసులు నిలిచిపోవు. ప్రైవేట్ బలగాలు భూమిని, వనరులను నియంత్రిస్తాయి. ప్రాంతాల వారీగా వేర్వేరు కరెన్సీలు, అధిక అంతరాయం ఉంటుంది.

గ్రీస్ (2015) లో ఆర్ధిక సంక్షోభ సమయంలో పెన్షన్లు నిలిపివేశారు, ఆసుపత్రుల మందులు తక్కువయ్యాయి. అలాగే ఆర్జెంటీనా (2001) లో పోలీస్, ఇతర సేవలు ఆగిపోయి విపత్తు చోటుచేసుకుంది. ఇలాంటి సందర్భాలు చెప్పేది ఏంటంటే.. పన్నులు లేకపోతే ఆధునిక రాష్ట్రం పనిచేయలేకపోవచ్చు.

Tax అనేవి భారమైనా అది ఆధునిక సమాజం యొక్క హెమోగ్లోబిన్. అవి ప్రభుత్వాన్ని నడిపించడానికి, సేవలు అందించడానికి, రక్షణ, ఆరోగ్యం, విద్య వంటి అవసరాలను భర్తీ చేయడానికి అవసరం. పన్నులు ఉన్న దేశం మెరుగైన సమానమైన సేవలందింపుకు,దీర్ఘకాలిక స్థిరత్వానికి అనుకూలంగా ఉంటుంది. పన్నులు తగ్గించుకోవాలని చర్చ అవసరం, కానీ పన్నుల లేకపోవటం స్వర్గం కాదు. అది ప్రమాదకరమైన ప్రయోగం.పన్నులు లేకపోతే పోలీసులు, ఉపాధ్యాయులు, వైద్యులు, చెత్త సేకరించే వారు, సైన్యం ఎవరూ ఉండరు.